04-12-07

De 1e echte ontmoeting met onze dochter van ver.

Reeds van zondag avond keken we ongeduldig uit naar ons eerste “lange” bezoekje aan onze Lara! De slaap liet weer lang op zich wachten zondag avond, waarschijnlijk gedeeltelijk door de zenuwen voor onze eerste speelmomenten met “ons kleinste”. (bij de mama ook door een hardnekkige jetlag). Zou ze toenadering zoeken of wenen, blij zijn met onze aandacht of liever terug naar haar vertrouwde verzorgster willen terugkeren? De tijd gaat hier heel snel voorbij, alhoewel we niet veel anders schijnen te doen dan boodschappen en op ons appartement wat wassen, koken,...

 

Het werd dus al snel tijd voor het eerste bezoekje aan ons tweede prinsesje; de aftrap voor onze dagelijkse bezoekjes van 14-16u. We werden in het weeshuis, samen met een ander belgisch koppel, in een grote speelruimte binnengelaten. Snel werden we daar al verzocht te verhuizen naar een andere zaal omdat een mevrouw blijkbaar bezig was met kerstversieringen en spelen op de piano die er stond. We hadden niet helemaal begrepen waar we nu naartoe moesten, vermits ons Russisch nog vrij basic is!

 

Eén keer gesettled in een andere zaal (schoenen uit natuurlijk), kwamen ze na een tijdje met het 2-jarig adoptiedochtertje van Kathleen en Frank. Ons geduld werd wat langer op de proef gesteld want onze dochter was blijkbaar nog aan ’t eten. Na een dik half uur bracht haar verzorgster haar bij ons. Zhibek (zoals ik haar nog regelmatig noem; Emma verbetert me dan direct en zegt: nee mama, ze noemt Lara!) keek nogal onwennig en verbaasd rond. We hadden wat speelgoed mee van toen Emma baby was; wat haar het meest interesseerde was potjes in haar mond steken en erop bijten. Zo’n mooi kleurig knisperboekje interesseerde haar maar matig!

 

We probeerden haar wat fruitpap te geven, maar dat bleek geen succes! Ze trok maar een raar gezicht; na 4 hapjes, was ’t game over! En wij maar hopen dat onze tweede dochter een gemakkelijke eetster zou zijn! Enfin, vermoedelijk had ze niet veel honger daar ze net lunch had gekregen. De kindjes zien er geen van allen ondervoed uit; ze krijgen voldoende eten en verzorging. Een flesje met water had daarentegen wel succes; ze bleef maar bijten op de speen van de fles en ze wou de fles niet lossen met haar kleine handjes! We vermoeden dat ze nog tandjes aan het maken is en ze wat last daarvan heeft. We besloten dus nadien zeker in ’t stad op zoek te gaan naar een bijtring of zo. Een tractor die muziek maakte (speelgoedje dat Frank en Kathleen meegebracht hadden) trok ook heel erg haar aandacht. Dus ook maar iets gaan kopen dat lawaai maakt hè!

 

Lara was wel stevig aan het reutelen en aan het hoesten. Blijkbaar doen zowat dezelfde microben de ronde hier in het weeshuis als in de belgische scholen! En och arme, ze zat vreselijk te zweten in haar dik eskimo pakje met mutsje! Typisch kazachs om de kindjes hier zo warm aan te kleden. We weten niet goed of we haar andere kleertjes mogen aantrekken.

 

Emma wou Lara altijd maar op schoot nemen, leren stappen, boekje in de hand duwen, enz. We moeten haar nog even duidelijk zien te maken dat Lara niet echt een speelpop is maar nog een fragiele baby! :-)

 

De drukte was wat veel voor onze kleine Lara. Toen ze rustig op schoot zat bij de papa en aan haar flesje aan ’t tutteren was, voelde ze zich al meer op haar gemak (zelfs letterlijk...). Inderdaad, de papa had weer alle chance, want ze beet niet alleen gretig in zijn duim, maar deed ook een grote plas op zijn schoot! Ze bleek geen pamper aan te hebben. De volgende keer gaan we dus zeker eerst even een pamper aandoen!

 

Op ’t einde van onze twee uur, kreeg ik haar toch al aan het schaterlachen toen ik haar kietelde in haar buik! ’t Was zalig om zien! We kijken al uit naar ons volgende bezoek en hopen dat onze Lara niet ziek wordt.

DSC01933 wsDSC00252 ws  DSC01925 ws  


 

          DSC00231 ws  DSC00251 ws        DSC01919 ws DSC01924 ws        

06:12 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.