20-12-07

Tot binnenkort

We wensen graag reeds aan iedereen een prettig Kerstfeest en een fantastisch Nieuwjaar. We gaan nu traditiegetrouw een weekje op kerstvakantie in de Ardennen met onze ouders. We stoppen met bloggen tot na Nieuwjaar. Hopelijk kennen we tegen dan onze rechtbankdatum in Almaty, zodat we onze terugkeer naar Kazachstan kunnen inplannen. Graag tot binnenkort en nogmaals dank voor jullie belangstelling tot dusver in ons avontuur!

FR: Nous vous souhaitons déjà tous un merveilleux Noël et une très heureuse année 2008. Comme le veut la tradition familiale, nous prenons une semaine de vacances dans les Ardennes avec nos parents. Par consequent nous suspendons notre blog jusqu’après le Nouvel An. Espérons qu’entre temps nous connaîtrons notre date à laquelle nous allons comparaitre devant le tribunal d’Almaty, de façon à planifier notre retour au Kazakhstan. Nous vous disons à très bientôt et vous remercions d’avoir suivi avec intérêt notre aventure jusqu’à présent.

DSC02349 ws

19:15 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Terug thuis

Het heeft wat op zich laten wachten, maar we kunnen jullie toch melden dat we veilig en wel terug thuis in België zijn, maar wel met zo’n 24u vertraging en 2 van onze 3 koffers lichter... Inderdaad, onze terugkeer uit Kazachstan verliep helemaal niet zoals we hadden gepland. Een kort relaas van de feiten.

 

Het begon al slecht op dinsdagochtend 18 december toen bleek dat onze onze KLM-vlucht uit Almaty om onbekende reden was gecanceled. Na een 4-tal uren wachten op de luchthaven.konden we met Air Astana toch opstijgen richting Londen i.p.v. Amsterdam. Het vliegtuig was wat minder comfortabel, maar eten en service waren wel OK. We waren op weg naar huis, dat was het belangrijkste.

 

In Londen zouden we dan overstappen op een vlucht naar Amsterdam. We hadden echter nog geen boarding tickets en op de luchthaven werden we heen en weer gestuurd russen de balies van KLM, British Airways en uiteindelijk BMI. We probeerden nog even van Londen rechtstreeks naar Brussel te vliegen, maar dat lukte niet. Onze bagage was immers ingecheckt voor Amsterdam en zou ons naar daar volgen. Uiteindelijk ’s avonds dus naar Amsterdam, maar daar aangekomen bleek dat slechts 1 van onze 3 koffers was gevolgd... Wij naar de balie “verloren bagage”. Het was inmiddels al zo laat geworden, dat het onbegonnen was om nog naar Brussel te sporen. Dus na een bezoekje aan de klachtenbalie van KLM, konden we naar een hotel om er te overnachten. Het was inmiddels al zo’n 24u geleden dat we nog een bed hadden gezien... Gelukkig was Emma al de ganse dag voorbeeldig flink geweest en was Lara Zhibek er deze keer nog niet bij.

 

Min of meer uitgerust, namen we uiteindelijke op woensdag de trein naar Brussel. Een dag later dan voorzien kwamen we thuis aan. Onze ontbrekende bagage zou in Londen teruggevonden zijn en zou ons worden nagestuurd.

 

Wat ons uiteindelijk nog het meest zal bijblijven, danken we aan onze 5-jarige dochter Emma. Toen we als uitgeputte stranded passengers aan de hotelbalie te Amsterdam even op onze kamersleutels moesten wachten, vroeg ze : “Mama, vertel toch aan de mevrouw dat ik een zusje heb hé!”. Inderdaad, temidden van de beslommeringen zouden wij “volwassenen” de essentie nog vergeten, maar met haar 5 jaar kregen wij van haar een lesje. Dank je Emma! 

FR: Il nous a fallu un peu de temps, mais nous pouvons enfin vous annoncer que nous sommes retournés à la maison, avec 24h de retard et sans 2 de nos 3 valises… En effet, notre retour du Kazakhstan, ne s’est pas déroulé comme prévu...

Pour commencer, notre vol Almaty-Amsterdam été annulé par KLM. Ensuite, nous avons quand meme pu décoller direction Londres avec Air Astana. Il nous restait alors à prendre un avion pour Amsterdam en espérant que nos bagages allaient nous suivre... Après une nuit l’hôtel à Amsterdam, nous avons pris le train direction Bruxelles, Entre temps nous avions appris que nos valises manquantes ont été retrouvées.

Nous ne remercions jamais assez notre fille Emma, qui avec ses 5 ans nous a rappelé l’essentiel. Lorsque nous attendions totalement épuisé notre clé de chambre, à Amsterdam, elle disait : “Maman, n’oublie pas de dire à la dame que j’ai une petite soeur!”. Voilà le plus important! Merci beaucoup Emma!

18:59 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Laatste dagen in Almaty

We waren het reeds zo gewoon geraakt Lara Zhibek bijna dagelijks een bezoekje te gaan brengen. We moeten het nu zonder haar stellen. Voor onze voorlopig laatste dagen hier in Almaty proberen we er nog het beste van te maken.

 

Samen met 2 andere Belgische adoptiekoppels trokken we voor een dagje naar een reuzegrote moderne shopping mall, de Mega. Binnenin was er zowaar.ook een pretpark en dat liet Emma natuurlijk niet onverschillig. Ze beleefde er veel plezier samen met met Yeska, het zoontje van Kathleen en Geert. Ze konden het goed met elkaar vinden. Even dachten we dat we niet alleen met een dochter, maar ook met een schoonzoon terug naar België konden...

DSC02351 ws

 DSC02374 ws

 DSC02377 ws

 DSC02403 ws

We verkenden ook verder de stad en ontdekten niet alleen een paar imposante gebouwen maar ook een reeks kinderwinkels met het oog op onze terugkeer na Nieuwjaar. Je vindt hier zowel winkels van Pré-maman als Mothercare. Alles is er te koop.

DSC00679 ws

DSC00699 ws  DSC00693 ws 

 

DSC02334 ws

 DSC00667 ws

We gingen ook nog eens op restaurant bij de italiaan met lotgenoten Kathleen en Frank. Als aperitief dronk ik er zelfs een lekkere Hoegaarden, een “Blanche de Bruxelles”. We ontdekten ook een restaurant waar Kazachen uitgedost als Tirolers je begroeten met een Gruss Got en je Duitse gerechten serveren. Je houdt het niet voor mogelijk!

DSC02340 ws  DSC02342 ws 

18:44 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-12-07

Tot weerziens Lara!

We hadden zo reeds een voorgevoel, maar vandaag was de laatste keer dat we Zhibek in het weeshuis konden bezoeken. Onze “bezoekplicht” van 14 dagen zit er morgen officieel op en vanaf volgende week de 16e is het hier in Kazachstan een verlofweek. Annemie van HKM had ons hierover voor onze afreis reeds gebriefd. In het weeshuis werkt dan slechts een minimumbezetting en het is dus begrijpelijk dat ze er liever geen bezoek ontvangen. We kregen wel een krop in de keel toen we vandaag op de terugweg van het weeshuis van de vertaler te horen kregen dat we Lara Zhibek dit jaar voor het laatst hadden gezien.

 

Positief is wel dat alle administratieve formaliteiten hier intussen door ons zijn vervuld. Gisteren nog stelden we ter ondersteuning van de rechtsprocedure hier, onze “bonding”-foto’s met Lara Zhibek ter beschikking. Hiermee illustreren de kandidaat-adoptieouders aan de Kazachse jeugdrechter hun prille band met het adoptiekindje. Wijzelf merken reeds gedurende de voorbije 2 weken een evolutie in het gedrag van Lara Zhibek met haar toekomsige mama en papa. Zodra één van de twee zich in de speelzaal even van haar verwijdert, bv. om haar een nieuw speeltje te halen of om even wat specifiek met grote zus Emma bezig te zijn, volgen haar oogjes met grote bezorgdheid de “ontbrekende” mama of papa. Een spontaan glimlachje is ook al frekwenter dan in het begin. We vinden haar ook reeds ondernemender.

 

De eerste stappen zijn hier nu in Kazachstan gezet. Zoals vooropgezet, kunnen we nu naar alle waarschijnlijkheid voor een maandje naar huis. We zullen haar natuurlijk erg missen. Graag hadden we vanzelfsprekend Lara Zhibek nog een paar keer meer bezocht tijdens de ons hier resterende dagen, maar wij denken nu vooral dat de spreekwoordelijke bal nu duidelijk aan het rollen is gegaan. Binnenkort vernemen we via adoptiebureau Het Kleine Mirakel wanneer onze rechtbankzitting in Kazachstan is gepland. We kijken vol verwachting uit naar onze terugkeer en het vervolg.

 

Onze terugvlucht Almaty-Amsterdam was bij aanvang geboekt voor dinsdag 18 december. Deze namiddag informeerden we bij KLM nog even naar de mogelijkheden voor een vervroegde terugkeer, maar dat bleek in deze pré-kerstperiode onmogelijk. In principe zullen we dus dinsdagmorgen om 8u20 vanuit Almaty opstijgen en na een vlucht van 7u20 en een tijdsverschil van -5u omstreeks 10u40 locale tijd in Amsterdam aankomen. Met enig geluk halen we dan om 11u23 in Schiphol de trein richting Brussel, aankomst Brussel-Zuid om 14u14.

 

De volgende dagen zullen we hier nog verder doorbrengen met het verkennen van Almaty, zodat we later onze dochter toch een juist beeld kunnen ophangen hoe het er hier in haar stad aan toe gaat. Ook hiermee kunnen we haar een dienst bewijzen. Op dagen met bezoek aan het weeshuis restte er vaak weinig tijd om de stad in te trekken.

 

Het zal voor ons een speciale Kerst- en Nieuwjaarsperiode worden. We zullen vaak aan Lara Zhibek denken en haar heel erg missen, maar we weten toch ook dat ze hier in het weeshuis goed verzorgd wordt door de toegewijde verzorgsters uit haar leefgroepje. Je kon zien dat ze met hun kindjes begaan zijn. Maar wij maken ons natuurlijk sterk dat we haar binnenkort ook nog in huiselijke kring heel wat extra’s kunnen geven.

 

We zullen voor ons vertrek nog wel eens verslag uitbrengen van onze laatste dagen hier in Kazachstan. We wensen iedereen alvast al een prachtige kerst. Hier in het straatbeeld van Almaty ontbreekt het al sinds onze aankomst alvast niet aan de nodige kerst- en nieuwjaarsversiering. Nogmaals dank aan iedereen om ons te volgen en te steunen in ons Kazachs avontuur. Groetjes van ons allen en tot weldra.

  

FR: Aujourd’hui était la dernière fois que nous avons pu visiter Zhibek. Notre période de 15 jours de visites “obligatoires” se termine officiellement demain et la semaine prochaine est une semaine de conge au Kazachstan, bien plus que celle de Noël. Nous avions la boule au ventre lorsque le traducteur nous apprenait sur le chemin du retour que nous avions vu Lara Zhibek pour le dernière fois cette année.

 

Restons toutefois positif. Nos formalités administratives à remplir ici sont terminées également. Hier encore, nous avons mis à disposition une série de photos, illustrant pour le juge de la jeunesse au Kazakhstan notre lien avec l’enfant que nous voulons adopter. Depuis ces deux semaines de visites, nous remarquons d’ailleurs déjà une évolution dans le comportement de Lara Zhibek avec nous. Lorsque un des deux s’éloigne un peu d’elle, soit pour aller chercher un nouveau jouet ou pour s’occuper un peu de sa grande soeur, elle suit des yeux la personne “manquante”. Ses sourires sont déjà plus frequents et spontanés qu’au début. Elle est aussi de plus en plus entreprenante.

 

Comme prévu, nous pouvons rentrer à la maison, probablement pour environ un mois. Nous attendons maintenant la date à laquelle nous devrons comparaître devant le tribunal et donc être de retour au Kazakhstan. Entre temps, Lara Zhibek nous manquera beaucoup, c’est évident. Même si nous restons ici, nous ne pouvons plus la visiter tous les jours. Mais nous savons que la méchanique est en route et plus rien ne l’arrêtera.

 

Mardi prochain, le 18 décembre nous décollerons vers 8h20 pour arriver aprés un vol de 7h20 et un décollage horaire de -5h à Amsterdam autour de 10h40, heure locale. Ensuite nous y prendrons le train vers Bruxelles. Avec un peu de chance nous serons chez nous vers 15h. Les prochains jours nous allons passer le temps visitant la ville d’Almaty. Nous pourrons plus tard montrer et raconter la ville à notre fille. Ainsi nous lui rendons service également.

 

La période de Noël et Nouvel An sera bien particulière. Nous penserons souvent à Lara Zhibek et elle nous manquera beaucoup. Toutefois, nous savons qu’on s’occupe bien d’elle ici. On essayera de vous raconter avant notre depart nos derniers jours à Almaty. Nous vous souhaitons déjà un Joyeux Noël. Merci encore de suivre notre aventure au Kazakhstan. A bientôt.

 DSC02191 ws

DSC02192 ws  DSC02198 ws

 

 

 

 

 

 

 

DSC02320 ws  DSC02327 ws

 

07:31 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Reeds de laatste dagen van onze “bezoekplicht”

Dinsdag zaten we zonder elektriciteit voor het grootste stuk van de dag; dat is hier blijkbaar geen uitzondering in Kazachstan nadat het gesneeuwd heeft. Op zich niet zo erg, al weet je bij aanvang natuurlijk niet of het een algemeen probleem is of alleen in ons appartement. Toen het donker werd, hadden we nog steeds geen elektriciteit, maar gelukkig koken we op gas. Emma vond het wel super dat we overal kaarsjes hadden staan! Ons candlelight dinner was best wel leuk, alleen valt het niet mee om te zien of het vlees wel doorbakken is...

 We mochten Zhibek in de namiddag maar een goed uurtje zien. Meestal is Zhibek nog aan het eten als we rond 14u toekomen en dan moeten we een tijdje wachten; het voordeel is dat ze nadien goed geluimd is. Ze heeft nog altijd wat tijd nodig om rond te kijken en te wennen bij het begin van het bezoek, maar na een tijdje ontdooit ze wel en we smelten altijd als we haar stralende lachje zien. 

Woensdag mochten we Zhibek opnieuw in de namiddag bezoeken na de traditionele boodschappen en bezoek aan het internetcafé ’s morgens (Marc heeft nog nooit zoveel in shopping centra rondgelopen in zijn leven als in Kazachstan!). Toen we haar van de verzorgster in de armen kregen, was ze weer heel opmerkzaam rond aan het kijken. Ze is nog altijd tandjes aan het maken want ze bleef vooral overal op bijten: op boekjes, speelgoedjes,... Het muziekje van haar tractor vindt ze heel leuk, en nog meer als we dan met haar beginnen te dansen. Als we dan stoppen met dansen, blijft ze zelf op haar beentjes op en neer gaan.

 

Ze laat wel al blijken als er haar iets niet zint. Toen Emma haar wat te lang en te stevig had vastgepakt, begon ze van haar oren te maken; ze wou dat mama haar overpakte. Toen mama even “verdween” om iets te gaan halen voor Emma, volgde ze me bezorgd met haar ogen tot ik terugkwam. Toch ongelooflijk hoe snel zo’n kindje zich aan iemand begint te hechten!

 

We vonden het niet zo leuk dat we Lara al om 15u30 moesten teruggeven, maar de chauffeur stond te wachten buiten en we moeten ons aan de regels houden. We vonden niet direct een verzorgster dus zowel Kathleen als ik liepen met de kindjes op onze arm het weeshuis rond om iemand te vinden waar we ze aan konden overhandigen. Geen leuke situatie want er werd ons al gezegd dat we zeker op tijd moesten buiten zijn. Het belangrijkste is toch dat we haar konden zien.

 

Donderdag zou trouwens de laatste dag van onze bezoekplicht zijn; nadien zijn we niet meer zeker of we onze Lara nog kunnen bezoeken. Dus het wordt nog even onzeker in spanning afwachten.Mede daardoor besloten we ’s avonds maar met het eten een flesje wijn te kraken. Op het menu stonden “frietvormige kubusvissen met aangepaste wijnen”... (klinkt toch appetijtelijk niet?). We kochten hier een fles zuidafrikaanse chardonnay, maar we kregen toch een sterk vermoeden dat er een paar onfrisse kazachse druiven waren bijgedraaid...

 

Bij momenten begint onze Emma wel het thuisfront wat te missen: haar eigen bedje, huisje, de oma’s en opa’s, de school,.... Woensdag avond wou ze niet graag meer gaan slapen; ze wou in Brussegem slapen! We moeten zeggen dat het in Brussegem wel veel rustiger is om te slapen, maar ja ... we zijn hier voor een goed doel he. Ze zal wel blij zijn de kerstperiode thuis met de familie en vrienden te kunnen doorbrengen.

DSC02188 ws

DSC00612 ws  DSC00629 ws 

 

     DSC00619 ws  DSC02158 ws    DSC00637 ws  DSC00624 ws       DSC02266 ws
 
 

07:21 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-07

De start van een 2e week bezoekjes aan Lara Zhibek

Maandagochtend lagen we iets voor 9u nog in bed toen we telefoon kregen van de vertaler op onze kazachse gsm: we werden om 9u30 opgehaald om naar het weeshuis te gaan! Iedereen moest een tandje bijsteken om op tijd klaar te zijn, maar we waren wel blij en gemotiveerd om Lara Zhibek terug te zien!

 

In het weeshuis werd ons geduld weer even op de proef gesteld want Zhibek was nog aan het eten dus moesten we even wachten. We mochten haar vandaag ook maar een goed uurtje zien. Geen verklaring waarom zo kort. Ons motto “go with the flow” indachtig, besloten we er geen verdere aanstoot aan te nemen (zonder namen te noemen, lukt dit bij de enen al wat beter dan bij de anderen...).

 

Maar het wachten loonde de moeite, want onze Zhibek was in form! Ze lachte meer, maakte geluidjes, ging op en neer op haar beentjes en probeerde zelfs te stappen terwijl ze haar handjes tegen een bureau hield. Emma hielp haar zusje ook flink met opstaan als ze gevallen was en ze gaf Zhibek haar bijtsleutels.

Eénmaal ze op de speen van haar flesje begint te sabbelen, wil ze het niet meer lossen. Toen de verzorgster haar kwam halen, had ons prinsesje dus geen zin om de fles af te geven! Hopelijk mogen we morgen terug op bezoek want ’t was echt leuk!

Geen lange wandeling vandaag, want sinds deze nacht blijft het sneeuwen. De kazachse winter lijkt eindelijk aangekomen, want ze kondigen hier voor gans de week blijkbaar temperaturen aan tussen -5 en -14 graden!

 

Deze namiddag enkele boodschappen gedaan en een koffietje gaan drinken. In de Silk Way is er op de 2e verdieping ook een indoor speeltuintje. Emma vond dit natuurlijk weer keileuk. Voor haar is het hier alle dagen vakantie, samen met mama en papa.  Hiermee zit deze dag er ook weer op!

FR: Ce matin nous étions encore tous au lit lorsque nous recevions un coup de fil sur notre gsm local. Notre traducteur nous annonçait qu'il arrivait en minibus vers 9h30 pour nous conduire à l’orphelinat. Nous étions tous motivé pour être au rendez-vous!

Zhibek se montrait en grande forme se matin. Elle souriait déjà plus, produisait des bruits de contentement, bougeait ses petites jambes et tentait même de marcher en longeant un meuble dans la salle de jeux. Emma est très attentive et douce avec sa petite soeur.

 

Depuis cette nuit, la neige tombe sur Almaty. Pas de grande promenade donc. D’ailleurs, il était temps de faire quelques courses. Dans ce cas là, une solution: le Silk Way shopping center! Emma peut s’y amuser également. Elle vit des vrais vacances en compagnie de maman et papa. Ainsi, notre 10e jour à Almaty se termine.

DSC00479 ws

DSC00511 ws  DSC00525 ws 

 

     DSC00566 ws  DSC00522 ws      DSC02101 ws  DSC02105 ws 
 

06:44 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Weekend in Almaty

Zondag geen bezoek aan het weeshuis, dus we namen ons voor eens een bezoek te brengen aan de lokale zoo. Maar ja, de plicht riep ook, dus eerst maar wat gekuist in ons appartementje en ook intussen de was gedaan.’s Middags zijn we afgezakt naar het internet café in de Silk Way shopping (een andere, op zo’n 20 min wandelen) waar we een lekkere snack aten en onze e-mail konden checken. Daarna zetten we onze lange wandeling in naar de zoo. Gelukkig hebben we voor Emma hier een buggy gekocht want ’t zou hier nie te doen zijn om Emma zo’n lange afstanden te laten wandelen. Taxi’s zie je hier niet veel rijden en het openbaar vervoer lijkt ons vrij moeilijk te nemen als je niks van het Russisch verstaat.

 

De temperatuur is hier ineens serieus gezakt dus ’t wordt hier tijd om ons Damartkes boven te halen! De wijken die we passeerden zagen er maar mistroostig uit en wat vervallen. Met onze beremutsen moeten we er toch reeds behoorlijk geïntegreerd uitzien, want soms spreken de mensen ons spontaan aan om ons in het russisch de weg te vragen...

 

Net voor we aan de zoo arriveerden, passeerden door een groot park waar een soort lokaal plopsaland in gemaakt is Jammer genoeg waren de meeste attracties dicht in de winter. Emma heeft wel met de papa in een elektrisch autootje gereden. De zoo is hier niet te vergelijken met die van Antwerpen, maar Emma vond het toch leuk om naar alle dieren te kijken en zelfs sommigen na te doen. We zagen een poolbeer (die had het naar zijn zin in dit weer!), wasbeertjes, tijgers, apen, herten, wolven, paarden,...

 

Tegen 16u als de lichtsterkte begint af te nemen, begon het toch wel aanzienlijk kouder te worden. Goed ingeduffeld vingen we de terugweg aan. We hebben er toch een uurtje over gedaan, maar vonden als volleerde russsiche kaartlezers feilloos de weg terug naar ons appartement. Amai, wat waren we toe aan een warme koffie! Emma had precies niet veel last gehad van de kou want die was onderweg in haar buggy gewoon in slaap gevallen!

 

Na die lange wandeling was onze zin om te koken ver zoek, dus besloten we eens het Italiaans restaurant om de hoek (de “Firenze”) uit te proberen. En dat viel reuze mee. Om te beginnen was de de Italiaanse kaart ook gelukkig in’t Russisch en ‘t Engels. Gebarentaal mochten we dus deze keer achterwege laten. We worden hier trouwens met de dag sterker in pictionnary! Emma was in haar nopjes met haar pizza en wij met onze pasta!. ’t Deed ons ook deugd om nog eens een lekker flesje wijn te kraken. Een beetje antigel voor onze verkoelde aderen...

 

’s Avonds laat hadden we nog geen nieuws van de vertaler dus we waren nog even in spanning of we maandag naar het weeshuis mochten.

 

FR: Dimanche, donc pas de visite à l’orphelinat. Nous avons entendu parler du zoo local d’Almaty. Muni de notre plan, une bonne dose de confiance en sens d’orientation et surtout de nos vêtements chauds, nous nous lancions à sa découverte. Il nous semble d’ailleurs que nous nous intégrons visiblement bien entre la population locale, car certains nous demandent déjà le chemin…

 

Juste avant d’arriver au zoo, nous traversions un grand parc avec au centre quelques attractions pour enfants. Emma y a essayé une petite voiture électrique, avant d’entamer la visite du zoo. Avec le froid, beaucoup d’animaux exotiques étaient pourtant à l’intérieur, mais l’ours blanc par contre était visiblement dans son element! Nous avons également vu des tigres, des loups, des renards, des cerfs, des singes, et bien d’autres.

 Après une petite heure de marche nous retrouvions sans problèmes notre quartier. Inutile de demander à Emma comment, car elle a dormi dans le froid dans sa poussette (on en a acheté une ici pour elle) quasi tout le chemin!

Le moment nous semblait opportun d’essayer un restaurant italien (le “Firenze”) pas loin de notre appartement. Emma y a mangé une grande pizza et nous des pâtes avec une bouteille de vin italien. Disons, contre le froid…

DSC02066 ws

  DSC02072 ws

 DSC02076 ws

DSC02081 ws

DSC02093 ws

  DSC02054 ws

 

06:35 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |