30-01-08

Beroepsperiode

De beroepsperiode is een wat ambigue periode. Van de ene kant zijn we natuurlijk dolblij dat we reeds anderhalve week Lara bij ons hebben. Schitterend natuurlijk voor de zo belangrijke hechting bij een adoptie. Lara past zich wonderwel aan ons gezinnetje aan, ook aan grote zus Emma. Soms is Emma wat te uitbundig in het entertainen van haar zusje, maar het is natuurlijk goed bedoeld. Lara zelf maakt er slechts uiterst zelden een probleem van. Ze toont alsmaar vaker hoeveel ze de aanwezigheid van mama en papa op prijs stelt. Ze kijkt zelfs al op als we haar bij haar nieuwe voornaam noemen, geen gemakkelijke overschakeling voor de ouders ook trouwens. We voelen ons niet alleen haar nieuwe verzorgsters, maar reeds veel meer dan dat. We zouden haar gewoon niet meer kunnen missen. Het eten gaat prima. We denken zelfs al dat ze wat is aangekomen. Alleen het inslapen ’s avonds is soms nog wat moeilijk. Eens neergelegd in haar bedje, begint ze dan angstig te wenen. Het lijkt ons of ze net op dat moment wat verlatingsangst krijgt. Alsof ze vreest dat de voorbije leuke dag maar een éénmalige droom was geweest. Momenteel blijven mama of papa even liggen op bed bij haar in de kamer (haar reisbedje staat in onze slaapkamer) en praten dan wat met geruststellende troostende woordjes op haar in. Van die aanwezigheid blijkt ze toch kalmer te worden, zodat ze meestal wel na een tiental minuutjes vast inslaapt, waarna we stilletjes de kamer verlaten. Misschien zal ze na verloop van tijd al van bij aanvang genoeg hebben aan de geruststelling dat we in de kamer ernaast zijn.

Langs de andere kant is de beroepsperiode best een eentonige periode. Administratief gezien gebeurt er niets en is het alleen maar wachten geblazen. Bovendien mogen we met de kindjes eigenlijk niet buiten komen, laat staan dat dit de afgelopen 2 weken met de barre koude mogelijk zou geweest zijn, een magere troost misschien. Het lijkt wel een beetje of we een huisarrest uitzitten, een schril contrast met onze 1e Almaty-periode waar we dagelijks een stukje stad verkenden. Bovendien lijkt de afreis naar huis nog zo veraf. Korte uitstapjes, al was het maar om boodschappen te gaan doen, doen mama of papa dus snel alleen, uitzonderlijk in gezelschap van Emma. Tijdens onze 1e periode in Almaty was Emma gewoon om in de buggy overal met ons mee te gaan, maar vele voetpaden zijn door sneeuw en ijs onberijdbaar geworden. Gelukkig wordt het op dit moment een beetje “warmer”. Zelfs al is het hier nog tussen de -5 en -10 C, het lijkt wel een beetje alsof de lente in aantocht is. Dat maakt ons en de andere Vlamingen hier in Almaty goed geluimd.

Vandaag dinsdag 29 januari trokken we opnieuw even naar buiten met Lara, dit keer naar de Silk Way City aan de overkant. Tussen haakjes, Zhibek betekent Silk of zijde! Ze kijkt geïntrigeerd rond in de bruisende wereld rondom haar. Ze keek geamuseerd toe hoe Emma zich vermaakte in de indoor speeltuin op de bovenverdieping. Even later mocht Lara met haar 11 maanden voor het eerst even plaatsnemen in een klein draaimolentje. Ze liet het zich welgevallen, al lieten we het molentje natuurlijk nog niet draaien. Thuis was het voor het slapengaan natuurlijk weer waterpret met het dagelijkse badje. Als we zeggen “Waar is Lara’s dikke buikje?” (alle gelijkenissen met papa’s buikje zijn louter toevallig...), slaat ze reeds lachend met haar 2 handjes op haar buikje! (zie foto).

FR: Période d’appel. C’est une période un peu ambigue. D’un côté, nous sommes bien entendu ravis d’avoir Lara avec nous depuis maintenant une dizaine de jours. Une vie sans elle n’est plus imaginable. Elle s‘adapte merveilleusement bien et montre son affection à sa nouvelle famille. Elle mange très bien. Uniquement pour s’endormir le soir, elle se montre encore un peu inquiète. Une fois couchée, elle pleure en panique, comme si elle pensait que la belle journée qu’elle venait de vivre, n’était qu’un rêve d’un jour. Alors pour la consoler, papa ou maman restent un peu dans sa chambre, juste pour faire sentir en entendre leur présence. Cela la rassure et en général après 10 minutes elle est endormie.

De l’autre côté, cette période d’appel est aussi très monotone. On doit juste attendre, rien de plus. Puis le retour vers la Belgique semble encore si loin. En théorie, on ne peut pas encore sortir avec la petite, si encore s’était possible dans ce froid. Le contraste avec notre 1e période à Almaty est flagrant. Tous les jours on découvrait un nouveau bout de la ville. Maintenant, on sort tour à tour, uniquement pour faire les courses.

Aujourd’hui mardi 29 janvier, nous sommes sortis pour la 2e fois avec Lara, cette fois vers le Silk Way City de l’autre côté de la rue. Entre parenthèses, Zhibek signifie Silk ou sois ! Elle regarde déjà d’un œil éveillé le monde palpitant. A 11 mois, pour la 1e fois de sa vie, elle a pu s’asseoir dans un petit manège, sans le faire tourner bien entendu.


DSC03109 

 


DSC03101

 

DSC03113

 

DSC03126

 

DSC03129

 

DSC03135DSC03130
 

06:14 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.