04-12-07

De 1e echte ontmoeting met onze dochter van ver.

Reeds van zondag avond keken we ongeduldig uit naar ons eerste “lange” bezoekje aan onze Lara! De slaap liet weer lang op zich wachten zondag avond, waarschijnlijk gedeeltelijk door de zenuwen voor onze eerste speelmomenten met “ons kleinste”. (bij de mama ook door een hardnekkige jetlag). Zou ze toenadering zoeken of wenen, blij zijn met onze aandacht of liever terug naar haar vertrouwde verzorgster willen terugkeren? De tijd gaat hier heel snel voorbij, alhoewel we niet veel anders schijnen te doen dan boodschappen en op ons appartement wat wassen, koken,...

 

Het werd dus al snel tijd voor het eerste bezoekje aan ons tweede prinsesje; de aftrap voor onze dagelijkse bezoekjes van 14-16u. We werden in het weeshuis, samen met een ander belgisch koppel, in een grote speelruimte binnengelaten. Snel werden we daar al verzocht te verhuizen naar een andere zaal omdat een mevrouw blijkbaar bezig was met kerstversieringen en spelen op de piano die er stond. We hadden niet helemaal begrepen waar we nu naartoe moesten, vermits ons Russisch nog vrij basic is!

 

Eén keer gesettled in een andere zaal (schoenen uit natuurlijk), kwamen ze na een tijdje met het 2-jarig adoptiedochtertje van Kathleen en Frank. Ons geduld werd wat langer op de proef gesteld want onze dochter was blijkbaar nog aan ’t eten. Na een dik half uur bracht haar verzorgster haar bij ons. Zhibek (zoals ik haar nog regelmatig noem; Emma verbetert me dan direct en zegt: nee mama, ze noemt Lara!) keek nogal onwennig en verbaasd rond. We hadden wat speelgoed mee van toen Emma baby was; wat haar het meest interesseerde was potjes in haar mond steken en erop bijten. Zo’n mooi kleurig knisperboekje interesseerde haar maar matig!

 

We probeerden haar wat fruitpap te geven, maar dat bleek geen succes! Ze trok maar een raar gezicht; na 4 hapjes, was ’t game over! En wij maar hopen dat onze tweede dochter een gemakkelijke eetster zou zijn! Enfin, vermoedelijk had ze niet veel honger daar ze net lunch had gekregen. De kindjes zien er geen van allen ondervoed uit; ze krijgen voldoende eten en verzorging. Een flesje met water had daarentegen wel succes; ze bleef maar bijten op de speen van de fles en ze wou de fles niet lossen met haar kleine handjes! We vermoeden dat ze nog tandjes aan het maken is en ze wat last daarvan heeft. We besloten dus nadien zeker in ’t stad op zoek te gaan naar een bijtring of zo. Een tractor die muziek maakte (speelgoedje dat Frank en Kathleen meegebracht hadden) trok ook heel erg haar aandacht. Dus ook maar iets gaan kopen dat lawaai maakt hè!

 

Lara was wel stevig aan het reutelen en aan het hoesten. Blijkbaar doen zowat dezelfde microben de ronde hier in het weeshuis als in de belgische scholen! En och arme, ze zat vreselijk te zweten in haar dik eskimo pakje met mutsje! Typisch kazachs om de kindjes hier zo warm aan te kleden. We weten niet goed of we haar andere kleertjes mogen aantrekken.

 

Emma wou Lara altijd maar op schoot nemen, leren stappen, boekje in de hand duwen, enz. We moeten haar nog even duidelijk zien te maken dat Lara niet echt een speelpop is maar nog een fragiele baby! :-)

 

De drukte was wat veel voor onze kleine Lara. Toen ze rustig op schoot zat bij de papa en aan haar flesje aan ’t tutteren was, voelde ze zich al meer op haar gemak (zelfs letterlijk...). Inderdaad, de papa had weer alle chance, want ze beet niet alleen gretig in zijn duim, maar deed ook een grote plas op zijn schoot! Ze bleek geen pamper aan te hebben. De volgende keer gaan we dus zeker eerst even een pamper aandoen!

 

Op ’t einde van onze twee uur, kreeg ik haar toch al aan het schaterlachen toen ik haar kietelde in haar buik! ’t Was zalig om zien! We kijken al uit naar ons volgende bezoek en hopen dat onze Lara niet ziek wordt.

DSC01933 wsDSC00252 ws  DSC01925 ws  


 

          DSC00231 ws  DSC00251 ws        DSC01919 ws DSC01924 ws        

06:12 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

In ons appartement

Een paar fotootjes van ons stekje in centrum Almaty. We zijn best tevreden te verblijven in een relatief ruim appartement met basic comfort bovendien zeer goed gelegen. Het enige minpunt is dat er iemand boven ons regelmatig tijdens de dag - en af en toe ook ’s nachts - zit te hameren! Onze slaapkamer geeft uit op een grote baan wat ook inhoudt dat we al vlug doorhadden dat de Kazakken zeer ongeduldige chauffeurs zijn; ze zijn namelijk constant aan het toeteren!

 

Van buiten ziet het appartement eruit als een Franse HLM. De toegang is beveiligd met een code aan de buitendeur en nog een andere code eens de inkomhal door. We kregen van onze contactpersoon enkel de code mee van de 2e deur in de inkom. Op een avond stonden we voor een gesloten buitendeur, zonder code dus. Gelukkig kwam een sympathiek oud vrouwtje ons snel te hulp. Meteen kregen we van haar onze 1e les Russisch... Als beloning mochten we naar binnen !

Aan de ingang; In de keuken; In de living; Emma's slaapkamer :                                 

DSC01885 ws

 
               DSC01908 wsDSC01903 ws       DSC01912 wsDSC01909 ws    

06:02 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-12-07

Lara, een Oosters droomprinsesje, zacht als zijde

Hier zijn we met een eerste boodschap uit Kazachstan ! We hadden nooit gedacht dat alles hier zo vlot en snel ging gaan. Vol vreugde kunnen we jullie melden dat we vanmorgen (zaterdag 1 december) onze toekomstige dochter voor het eerst in het weeshuis hebben gezien en kort in onze armen konden sluiten !

We zijn de trotse ouders van een Oosters droomprinsesje : Lara Zhibek Triest, geboren op 14 februari 2007. Momenteel is ze dus ong. 9 ½ maand oud en weegt ze bijna 8 kg.We werden vanmorgen door de directrice van het weeshuis ontvangen en kregen van haar een overzicht van alle gegevens van haar dossiertje. Ons kleine kazachse meisje werd toen ze ong. 7 dagen oud was op een bed op het gelijkvloers van een appartementsgebouw hier in Almaty te vondeling gelegd, vermoedelijk door een zeer jonge moeder. Nadat ze daar was ontdekt, bracht men haar naar het ziekenhuis en op basis van de genezingstoestand van haar naveltje werd afgeleid dat ze vermoedelijk op 14 februari 2007 is geboren. Een Valentijnskindje dus ! Ze kreeg er van het verplegend personeel ook de Kazachse voornaam Zhibek (=zijde). Uit erkentelijkheid behouden we graag Zhibek als haar 2e voornaam. Na 14 dagen opvang in het ziekenhuis, waar ze in goede gezondheid werd bevonden, hebben ze haar naar een weeshuis in centraal Almaty gebracht waar ze sindsdien verblijft.

Terwijl de directrice ons die uitleg gaf, stapte de verzorgster met Lara binnen en mochten we haar  een 5-tal minuutjes zien. Een onbeschrijflijk intens moment ! Met vragende oogjes keek ze ons nog wat afwachtend aan. Zusje Emma brak al snel het ijs door liefdevol het handje van haar zusje aan te raken. Nadien mocht ze bij mama Karin op de arm. Bij het einde van het bezoek, toen we haar een kusje gaven, kon er zelfs al een schuchter lachje naar ons af.

Met een beetje hulp kan Lara reeds rechtop zitten. Ze kreeg ook reeds tandjes boven en onder. Volgens de directrice is ze de oogappel van het verzorgend personeel. Deze paar minuten volstonden ruimschoots om ons hart te doen smelten. Vanaf maandag 3 december mogen we haar in principe gedurende 2 weken iedere dag (behalve zondag) 2 uur in het weeshuis bezoeken. Onnodig te preciseren hoe sterk we naar deze mooie momenten al uitkijken !

Inmiddels hebben we ook onze draai hier in Almaty gevonden, mede dankzij de inzet en organisatie van de locale contactpersonen van ons adoptiebureau Het Kleine Mirakel. Onze dank aan Annemie (in België) en Aïgul (in Almaty) en haar vertalers. Het afhalen aan de luchthaven verliep probleemloos. We werden dadelijk naar ons appartement gebracht en kregen ook een locale GSM in bruikleen waar Aïgul’s team ons kan op contacteren. Het appartement met 2 slaapkamers is comfortabel en aangenaam, al lijkt het wel precies of we 50 jaar terug in de tijd zijn. Emma is er ook reeds thuis. Eens het steegje uit, vind je aan de overkant van de straat een grote supermarkt, open 24 uur op 24, waar je werkelijk alles kan vinden. Alleen de opschriften, uitsluitend in het Russisch, spelen ons bij het winkelen af en toe parten. Op de bovenverdieping van de supermarkt zijn er ook restaurants en een internetcafé. Na amper 2 dagen zien we het hier al goed zitten.

We kijken ook benieuwd uit naar jullie gmail reacties op de 1e fotootjes van Lara !

 

FR : Ce samedi 1 décembre, nous avons rencontré pour la toute première fois notre future fille. Elle s’appelle : Lara Zhibek Triest, née le 14 février 2007, ce qui fait qu’elle a 9 ½ mois en ce moment. Abandonnée dans un immeube d’Almaty lorsqu’elle avait 7 jours et après un bref passage à l’hôpital, elle séjourne depuis dans un orphelinat ici  Almaty. Son prénom initial Zhibek (=soie) a été donné à l’hôpital. Nous avons été reçu ce matin par le directrice de l’orphelinat et avons pu voir notre petite fille pendant environ 5 minutes. Des moments inoubliables ! A la fin de la visite, elle nous réservait déjà un sourire timide. A partir de lundi, nous pouvons lui rendre visite chaque jour pendant 2 heures. Entre temps nous nous habituons à la vie locale. Notre appartement est très agréable et bien situé. En face se trouve un supermarché ouvert 24 heures sur 24. Il y a également un cyber café. Nous avons hâte de découvrir vos réactions sur gmail en voyant les premières photos de la petite Lara !

DSC01888 ws


 
 DSC01892 ws DSC01889 ws
 
 


 

09:42 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Op het internet in Kazachstan...

We hadden volgend bericht graag reeds een dagje eerder op onze blog willen plaatsen, maar we kregen te maken met enige technische problemen. Het 1e internetcafé bood alleen Microsoft menu’s aan in het Russisch. Een eenvoudige File Open of Copy Paste wordt er meteen een stuk moeilijker op... Je probeert je dan gewoon met een fotografisch geheugen te herinneren op welke plaats deze opties staan in een Engels menu. Dan bleek dat een Word 2007 document (met onze voorbereide teksten erop) aangemaakt onder Vista er nog niet ondersteund werd... Terug naar af. Alles hertypen op een Russisch klavier zagen we niet zitten. Dan maar een icard gekocht waarmee het mogelijk zou zijn via de telefoonlijn op ons appartement te internetten. Na een omslachtige procedure (en met de hulp van Kathleen en Frank, andere adoptieouders die hier reeds een paar dagen langer verblijven) lukt het uiteindelijk om een internetverbinding te realiseren. Maar onze blog gaat slechts sporadisch partieel open mits residuele foutmeldingen. Onmogelijk aldus onze blog aan te vullen. Onze telefoonlijn is te zwak blijkbaar. Daarom gaan we op zondag naar een ander internetcafé in de stad waar je je portable kan meenemen. In deze omstandigheden vragen we jullie a.u.b. te begrijpen dat individueel antwoorden op jullie e-mails niet altijd gemakkelijk wordt voor ons. We kunnen wel jullie e-mails ontvangen, maar we zullen veelal met een algemene blog commentaar een 2 à 3-tal maal per week globaal informeren.

 FR : Merci de comprendre que nous ne pouvons pas toujours réagir individuellement sur vos e-mails. Nous avons rencontré quelques difficultés pour se connecter sur l’internet et essayerons de se rendre 2 à 3 fois par semaine dans un café internet avec wireless connection.

09:27 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-07

Klaar voor het vertrek

Onze KLM vluchten werden inmiddels bevestigd en we vertrekken inderdaad donderdag 29/11 vanuit Schiphol naar Almaty. Vrijdagochtend rond 6u zullen we er landen. Daarna worden we door onze locale contactpersoon dadelijk naar ons appartement gebracht. Eventjes uitrusten van de reis zal welgekomen zijn.

Vermoedelijk krijgen we die dag in het weeshuis nog inzage in het dossiertje van ons toekomstig kindje. Annemie, van het adoptiebureau Het Kleine Mirakel deed vanmiddag nog eens haarfijn uit de doeken wat er allemaal bij aanvang staat te gebeuren. Als we op basis van het dossier het kindvoorstel aanvaarden, kunnen normaliter de bezoeken aan ons kindje starten.De jongste dagen waren goed gevuld met het regelen van een reeks praktische zaken voor ons vertrek. Bovendien dienden zowel Karin als Emma nog op doktersbezoek. Beiden zijn geplaagd door een serieuze verkoudheid en Emma sukkelt wat met oorpijn. Geen ideale omstandigheden om op het vliegtuig te stappen... We hopen dat toch dat de reis goed zal verlopen.Het gesprek met Annemie deze namiddag deed ons veel deugd.

Temidden van alle praktische beslommeringen, zou je zowaar even vergeten waar het echt om gaat : een klein kazachs meisje heeft ons hard nodig heeft en wij evenzeer haar. Ondanks de vrieskou in Kazachstan (al valt het momenteel nog mee) zal ons hartje er wel snel smelten…

Alvast dank aan iedereen voor alle sympathiebetuigingen die we voor ons vertrek mochten ontvangen. Ze deden stuk voor stuk deugd.

FR : Ca y est, tout est prêt et nous partons demain. Vendredi 30/11 vers 6h du matin nous atterrissons à Almaty. Sans doute allons nous encore recevoir le même jour à l’orphelinat le dossier de notre futur enfant. Si nous acceptons la proposition, les visites à l’enfant commenceront sans doute début de la semaine prochaine. Nous avons hâte d’y être déjà ! Une petite fille qui a bien besoin de nous (et nous d’elle) nous attend à quelque 6.000 kms d’ici. Malgré les températures hivernales au Kazakhstan, notre cœur y fondera assez vite… D'ailleurs, merci à tous pour vos témoignages de sympathie jusqu'à présent.

23:56 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-11-07

Een niet alledaags telefoontje...

Vrijdag 23 november 2007, de dag na Emma’s 5e verjaardag, ontvangen we het lang verwacht (maar tegelijk toch nog altijd verrassend) telefoontje van het adoptiebureau. Een kindje beantwoordend aan ons verzoek (een meisje van 10 à 12 maanden) zou op ons wachten in Kazachstan. Ze verblijft momenteel in een weeshuis van Almaty, de economische hoofdstad in het zuidoosten van het land. We mogen zo spoedig mogelijk afreizen teneinde er ginder ons kindvoorstel te krijgen. Alles wat nog te regelen is komt plots in een stroomversnelling : een vlucht boeken, loopbaanonderbreking aanvragen, een blog creëren, koffers klaarmaken, enz. We wachten momenteel op de bevestiging van onze KLM-vlucht op donderdag 29 november van Schiphol naar Almaty. Als alle formaliteiten ter plaatse goed meevallen, hopen we voor het einde van het jaar een tijdje terug naar België te keren. Vermoedelijk eind januari 2008 vertrekken we dan een 2e maal naar Almaty om er ter plaatse de rechtbankprocedure af te handelen en terug te keren met ons kindje, een klein zusje voor Emma. We staan op de vooravond van een belangrijk avontuur, de belangrijkste reis van ons leven !

FR: Vendredi 23 novembre 2007, le jour après le 5e anniversaire d’Emma, nous recevons le coup de fil tant attendu (mais en même temps toujours surprenant) du bureau d’adoption. Un enfant correspondant à notre souhait (une fille de 10 à 12 mois) nous attendrait au Kazakhstan. Elle séjourne dans un orphelinat d’Almaty, la capitale économique dans le sud-est du pays. Nous pouvons partir le plus vite possible afin d’y recevoir notre proposition d’enfant. Tout ce qui est encore à régler devient d’un coup très urgent : trouver un vol, demander une interruption de carrière, créer un blog, préparer nos bagages, etc. En ce moment nous attendons la confirmation de notre vol KLM pour le jeudi 29 novembre de Schiphol à Almaty. Si toutes les formalités sur place s’arrangent, nous espérons revenir quelque temps en Belgique avant la fin de l’année. Probablement fin janvier, nous partirons une 2e fois vers Almaty afin d’y finaliser la procédure judiciaire et de revenir avec notre enfant, une petite sœur pour Emma. Nous sommes à la veille d’une aventure importante, le voyage le plus important de notre vie !

23:45 Gepost door Karin & Marc in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vorige 3 4 5 6 7 8 9 10 11